Welkom op de website van Margot Verkuylen. Ik ben specialist ouderengeneeskunde en kaderarts palliatieve zorg. Tevens ben ik docent specialist ouderengeneeskunde.

Een specialist ouderengeneeskunde is een arts die gespecialiseerd is in zorg voor kwetsbare ouderen en chronisch zieken met verschillende gezondheidsproblemen. Ik oefen het vak met hart en ziel uit.

Daarnaast heb ik me verdiept in het subspecialisme Palliatieve Zorg. De laatste levensfase heeft haar eigen bijzonderheden en dilemma’s. Oud worden, oud zijn, sterven en de dood. Op deze website vindt u hierover mijn gedachten. Ter inspiratie!

Graag verzorg ik lezingen en scholing over verschillende thema’s binnen de ouderengeneeskunde en palliatieve zorg. Aarzel niet om contact met me op te nemen voor meer informatie!


Hey Doc!

Als specialist ouderengeneeskunde heb ik voor vele ouderen en hun familie gezorgd. Sommigen blijven me altijd bij.

Zoals meneer De Best, een 80-jarige ex-militair. Ik ontmoette hem voor het eerst toen hij in het hospice werd opgenomen. Hij lag in bed, liefdevol omringd door zijn familie. Toen ik hem vroeg wat hij van mij verwachtte, stak hij zijn arm uit en zei: ‘Start de procedure maar.’ Hij wilde een infuus met medicijnen zodat hij langzaam zou inslapen. Hij was er namelijk, naar eigen zeggen, helemaal klaar mee. Ik vertelde hem dat hij op dat moment geen infuus kon krijgen. Hij voldeed niet aan de criteria voor palliatieve sedatie. Hij was teleurgesteld en boos, heel boos. Want wat had het leven nog voor zin?

In de dagen die volgden bleef meneer De Best erg boos en zijn familie was zeer ontdaan. Vele gesprekken volgden. Ik sprak over mogelijkheden om de dood dichterbij te halen: euthanasie of bewust afzien van eten en drinken. Maar dat wilde hij niet. Intussen deed ik erg mijn best om hem beter te leren kennen en vroeg wat er in hem omging. Het contact bleef stroef.

De (on)mogelijkheden van mijn vak
Zijn dochter begon te begrijpen wat de (on)mogelijkheden van een arts zijn om het levenseinde te bespoedigen. Ik legde uit dat ik nog mogelijkheden zag om het welbevinden van vader te verbeteren. Samen maakten we een behandelplan. En ik vroeg meneer De Best het behandelplan te volgen: andere medicijnen, iedere dag uit bed, aankleden, eten in de keuken, oefenen met de fysiotherapeut en activiteiten ondernemen met zijn familie. En niet praten over de dood.
Na drie weken was de situatie van meneer De Best behoorlijk verbeterd. Hij was zelfs een dag naar huis geweest. Hij riep me: ‘Hey Doc, ik moet met je praten.’ Hij vertelde dat hij zich beter voelde en dat hij thuis zo’n lekkere borrel gedronken had. Hij informeerde nogmaals naar de mogelijkheden om de dood te bespoedigen, maar concludeerde dat hij dat niet wilde. Toen zei hij dat hij nog een les voor me had: ‘Hoe kun je in godsnaam aan een militair vragen wat er in hem omgaat!’ Hij legde me uit dat hij vanaf zijn 17e geleerd had om zich dit niet af te vragen. ‘Want anders kun je geen goede militair zijn. Je moet immers bevelen opvolgen.’

Dezelfde taal
Vanaf dat moment spraken we dezelfde taal en kregen we een goede band. Hij noemde mij Doc en vaak ook Margootje. Hij vertelde me dat hij thuis het oude singeltje Margootje van Wim Sonneveld had gedraaid. Soms vroeg ik wat er in hem omging, met een vette knipoog, en daar moest hij vreselijk om lachen.
Na ongeveer drie maanden ging meneer De Best achteruit en kwam de dood in zicht. Ik vroeg hem hoe hij terugkeek op de tijd in het hospice. Hij zei: ‘Van jou heb ik geleerd het leven te leven, ondanks toenemende afhankelijkheid. Ik heb geleerd dat ook dat leven de moeite waard is.’ En hij zei: ‘Ik ben er nu echt klaar voor.’ Enkele dagen later overleed hij in alle rust. Na een paar weken bracht zijn dochter mij een fles van zijn favoriete borrel.

Mijn beide ouders liggen begraven op een mooie oude begraafplaats. Zo nu en dan bezoek ik hen. Meneer De Best ligt op dezelfde begraafplaats. Als ik er ben loop ik altijd even naar hem toe, en dan hoor ik hem weer roepen: ‘Hey Doc! Hey Margootje!’

Foto: Pim Geerts
Meneer De Best heeft mij toestemming gegeven zijn verhaal te vertellen. Deze blog is ook te lezen op Ouderengeneeskunde.nu


Er was eens een dokter….

Er was eens een dokter….en op zomaar een dag behandelde ze pijn, vertelde ze dat de dood niet lang meer op zich zal laten wachten en dat de tijd voor afscheid nemen is gekomen, hield ze de koude hand  van een stervende man vast, hielp ze een andere dokter in een gesprek over euthanasie, gaf ze uitleg over eigen regie door te stoppen met eten en drinken, nam ze afscheid van een collega, at ze taart omdat het de dag van de verpleging was, heette ze een nieuwe patiënt welkom en maakte het behandelplan, behandelde ze een lelijke wond, vergat ze bijna te lunchen, gaf ze uitleg aan familie over palliatieve sedatie, vertelde ze over haar ervaring met “gewoon” doodgaan, stak ze een kaarsje op voor haar dochter die examen moest doen, brainstormde ze met collega’s in het onderwijs over communicatie rond de dood, stond ze in de file, mocht ze buiten op het terras eten met lieve vrienden, oefende ze met de Weduwe en de Regisseur een lezing over “Dood gaan we allemaal”, luisterde ze Bowie in de auto terug naar huis “We could be Heroes just for one day “…. wat een mooi leven heeft die dokter!


« Oudere berichten